Η Ελένη Καπογιάννη μίλησε στην ιστοσελίδα του Σ.Ε.Π.Κ. για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Εθνικής Γυναικών του Λιβάνου και την παρακαταθήκη που επιθυμεί να αφήσει σε αυτήν.

Όταν δεχτήκατε την πρόταση από τον Λίβανο, ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα που σας κατέλαβε; Ενθουσιασμός, ευθύνη, περιέργεια – ή όλα μαζί;
«Είχα δουλέψει ξανά στον Λίβανο πριν από μερικά χρόνια. Το πρώτο συναίσθημα ήταν η χαρά, γιατί πρόκειται για έναν λαό που γνωρίζω καλά και όπου έχω ακόμη φίλους. Πάνω απ’ όλα, όμως, ένιωσα έντονα το αίσθημα της ευθύνης! Θέλω να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό και να προσφέρω κάτι πίσω σε αυτή τη χώρα. Όταν βρέθηκα εκεί, οι συνθήκες ζωής ήταν εξαιρετικές. Με καλοδέχτηκαν, με στήριξαν και, θα έλεγα, έγινα μέρος τους. Γι’ αυτό και η ευθύνη είναι μεγάλη. Ωστόσο, θα συνεργαστώ με ανθρώπους που γνωρίζω και εμπιστεύομαι, και είμαι βέβαιη ότι θα έχουμε πολύ καλές σχέσεις, τόσο επαγγελματικές όσο και ανθρώπινες».

Όταν αναλαμβάνετε μια εθνική ομάδα χωρίς μεγάλη παράδοση σε διεθνείς επιτυχίες, τι προηγείται: η επιβολή ενός συστήματος ή η κατανόηση της κουλτούρας των παικτριών; Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στα δύο;
«Όταν αναλαμβάνεις την εθνική ομάδα μιας άλλης χώρας, το πρώτο βήμα είναι να κατανοήσεις την κουλτούρα της χώρας και των παικτριών της. Σίγουρα είναι διαφορετική από τη δική μας, και αυτή η κατανόηση παίζει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που θα προσεγγίσω τις αθλήτριες, ώστε να δουλέψουμε μαζί και να περάσω τη φιλοσοφία μου. Στον Λίβανο έχω ξαναδουλέψει και γνωρίζω καλά την κουλτούρα τους: πώς σκέφτονται, πόσο αγαπούν το μπάσκετ, πόσο συναισθηματικοί άνθρωποι είναι… Από τη μία μπορεί να είναι πολύ ενθουσιώδεις, αλλά από την άλλη απογοητεύονται εύκολα και δεν έχουν πάντα υπομονή. Γι’ αυτό πρέπει να δουλέψω γνωρίζοντας αυτά τα χαρακτηριστικά, να βρω τον κατάλληλο τρόπο να περάσω τη φιλοσοφία μου και να καλλιεργήσω αρετές που θα χρειαστούν μέσα στο παιχνίδι, όπως η υπομονή, για να καταφέρουμε να παίξουμε το μπάσκετ που θέλουμε και να πετύχουμε τον στόχο μας».

Μετά από Ιράν και τώρα Λίβανο, νιώθετε ότι η καριέρα σας χαράζει έναν πιο κοινωνικό δρόμο στο μπάσκετ Γυναικών; Και αν ναι, είναι συνειδητή επιλογή ή αποτέλεσμα των προκλήσεων που σας ελκύουν;
«Η καριέρα μου πράγματι χαράζει έναν πιο κοινωνικό δρόμο. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι κάθε εμπειρία ή πρόταση που έρχεται στη διαδρομή μου την εξετάζω επίσης και με βάση την κοινωνική κατάσταση. Έτσι ήρθαν τα πράγματα στην περίπτωσή μου και έτσι διαμορφώθηκε η πορεία μου με τις εθνικές ομάδες. Μπορώ να πω ότι είμαι πολύ χαρούμενη με αυτήν την επιλογή: μετά το Ιράν, είμαι χαρούμενη που θα δουλέψω και στον Λίβανο. Πρόκειται πραγματικά για έναν διαφορετικό κόσμο, όπως και το Ιράν, και θεωρώ ότι πρόκειται για ένα μεγάλο στοίχημα και μια πολύ σημαντική πρόκληση».

Αναλαμβάνοντας τον Λίβανο, τι ελπίζετε να αφήσετε πίσω σας όταν τελειώσει αυτό το κεφάλαιο; Μια καλύτερη ομάδα ή κάτι βαθύτερο στις ίδιες τις αθλήτριες;
«Ελπίζω πρώτα απ’ όλα να αφήσω ένα αποτύπωμα βελτίωσης και αλλαγής στον τρόπο σκέψης σχετικά με τον επαγγελματισμό στο άθλημα. Αλλά κυρίως θέλω να επηρεάσω τον τρόπο που σκέφτονται γενικότερα. Πρόκειται για ένα μικρό περιβάλλον όπου μπορώ να έχω αντίκτυπο μέσα από τη δουλειά μου ως προπονήτρια. Θέλω να δώσω μια διαφορετική οπτική στο mentality και στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα πράγματα, μέσω του μπάσκετ. Μακάρι, φυσικά, να αφήσω και μια παρακαταθήκη ώστε η ομάδα να φτάσει σε υψηλότερο επίπεδο στο παγκόσμιο ranking και στον τρόπο που παίζεται το άθλημα. Και να βάλω ένα ακόμη λιθαράκι στην ανάπτυξη και την άνοδο του μπάσκετ στον Λίβανο».