Ο προπονητής του Πικερμίου, Παναγιώτης Ζωντός, μίλησε στην ιστοσελίδα του Σ.Ε.Π.Κ. για την παραμονή στη National League 2, την αντίδρασή του όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν, καθώς και για το συναίσθημα που επικρατεί από τη στιγμή που η ομάδα της Ανατολικής Αττικής εξασφάλισε την παραμονή της στην κατηγορία. 

Για το πώς υποδέχθηκαν στο Πικέρμι την εξασφάλιση της παραμονής στη National League 2: «Καταφέραμε και σώσαμε την κατηγορία, μετά από μια πάρα πολύ δύσκολη χρονιά, με πολλές ατυχίες. Ειδικά αν σκεφτούμε ότι η ομάδα στήθηκε πολύ αργά. Εξασφαλίσαμε τη wild card στα μέσα Ιουλίου, εγώ συμφώνησα να αναλάβω τέλη Ιουλίου–αρχές Αυγούστου, και δεν είχαμε πολλές επιλογές στο να φτιάξουμε το ρόστερ, ενώ και το μπάτζετ ήταν χαμηλό. Οπότε έπρεπε να κινηθούμε οριακά και έξυπνα. Οι επιλογές μας ήταν λίγες. Πήραμε νέα παιδιά, τους δώσαμε την ευκαιρία να παίξουν και ανταποκρίθηκαν. Τα Χριστούγεννα είδαμε ότι χρειαζόμασταν δύο πολύ συγκεκριμένες κινήσεις για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Ήρθαμε σε συμφωνία με τον Γιώργο Ντούσια, ένα παιδί που ήταν πολύ σημαντικός στη λειτουργία του συνόλου, όπως και τον Μουράτη Κούσουλα, ο οποίος είναι παλιός γνώριμος της ομάδας και έδωσε πολλά με την εμπειρία και την ηγετική του παρουσία. Και στο τέλος τα καταφέραμε».

Για τις δυσκολίες κατά τη διάρκεια της σεζόν: «Υπήρχαν δυσκολίες, όπως συμβαίνει σε πολλές ομάδες. Το ζήτημα είναι το πότε προκύπτουν αυτές οι δυσκολίες. Για παράδειγμα, αγωνιστήκαμε για 2-3 μήνες χωρίς "4άρι". Είχαμε δύο παίκτες στη συγκεκριμένη θέση, αλλά τραυματίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Όταν επέστρεψαν, δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο όπως πριν. Σίγουρα πρόκειται για μια μεγάλη και δύσκολη επιτυχία. Στο τέλος έγινε η δουλειά».

Για το πώς βίωσε το φινάλε στο Game 1 με τη Νίκη Αμαρουσίου: «Ήταν μεγάλη ανακούφιση, θα έλεγα λύτρωση. Πέρσι βρέθηκα αντίστοιχα στην ίδια θέση με την Ελευθερία Μοσχάτου, απέναντι στη Χίο. Βέβαια, το παιχνίδι ήταν λίγο διαφορετικό· ήμασταν σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του μπροστά στο σκορ. Ένα λεπτό πριν τη λήξη πέρασαν εκείνοι μπροστά με ένα καλάθι, όμως στείλαμε το παιχνίδι στην παράταση και τελικά πήραμε τη νίκη. Στο τέλος, μείναμε στην κατηγορία με 2-1 νίκες. Ήταν επίσης μια πολύ μεγάλη επιτυχία, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι είχα αναλάβει την ομάδα στη μέση της χρονιάς και πολλοί την θεωρούσαν ήδη υποβιβασμένη. Κι όμως, καταφέραμε να σωθούμε με πλεονέκτημα έδρας».

Για το αν… επιδιώκει τις επικίνδυνες αποστολές στην προπονητική του διαδρομή: «Η αλήθεια είναι ότι δεν τις επιδιώκω· απλώς κάποιες φορές προκύπτουν. Είναι από εκείνες τις καταστάσεις που δεν τις θέλεις, αλλά τελικά βρίσκονται μπροστά σου. Στην πορεία μου, είτε ως παίκτης είτε ως προπονητής, όταν οι συνθήκες δυσκολεύουν, για έναν περίεργο λόγο παραμένω πολύ ήρεμος. Δουλεύω μεθοδικά, με ηρεμία και με συγκεκριμένους στόχους, και με βάση το αποτέλεσμα, συνήθως αυτό με δικαιώνει. Δεν πατάω ποτέ το κουμπί του πανικού. Όσο δυσκολεύουν τα πράγματα, τόσο πιο ήρεμος γίνομαι».

Για το τι μένει στο τέλος της ημέρας από τη φετινή σεζόν με το Πικέρμι: «Θεωρώ ότι αδικήσαμε τους εαυτούς μας. Χάσαμε 3-4 παιχνίδια στις λεπτομέρειες, ουσιαστικά τα χάσαμε περισσότερο εμείς, παρά μας τα πήραν οι αντίπαλοι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να βρεθούμε στα playouts. Με μία νίκη παραπάνω θα ήμασταν στα playoffs. Αν και η ομάδα δεν είχε, ρεαλιστικά, τα φόντα για άνοδο, ούτε σε βάθος, ούτε σε ποιότητα, και υπήρχαν καλύτερες ομάδες από εμάς, όπως ο Δούκας… Προσωπικά είμαι χαρούμενος που συνεργάστηκα με παιδιά όπως ο Γιάννης Ζακυνθινός και ο Μουράτης Κούσουλας. Δύο πολύ σπάνιοι χαρακτήρες, πραγματικοί νικητές. Αυτό είναι τελικά το πιο σημαντικό: οι ανθρώπινες σχέσεις που χτίζεις. Από αυτά τα παιδιά μαθαίνεις πράγματα, τους μεταδίδεις πράγματα, και όταν αυτό βγαίνει στο γήπεδο, είναι κάτι πραγματικά όμορφο».