Ο προπονητής Χρήστος Μάρδας, ο οποίος μαζί με τον κόουτς Σάκη Γαζή «τρέχουν» τη δράση Walking Basketball 60+, μίλησε στην ιστοσελίδα του Σ.Ε.Π.Κ. για το μπάσκετ που λειτουργεί όχι μόνο σαν μορφή άσκησης, αλλά και σαν εργαλείο κοινωνικής επαφής και συνοχής για ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.

Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σας με το πρόγραμμα Walking Basketball 60+ και ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο πίσω από αυτή την πρωτοβουλία;
«Το βασικό κίνητρο ήταν η περιέργεια! Πρόκειται για κάτι εντελώς καινούργιο για εμάς, το οποίο δεν είχαμε ξανασυναντήσει ή δοκιμάσει στο παρελθόν. Η δράση Walking Basketball 60+ σχεδιάστηκε από τη μη κερδοσκοπική εταιρεία COMM’ON, με την υποστήριξη του Σ.Ε.Π.Κ. και του Δήμου Κερατσινίου–Δραπετσώνας, αναζητώντας προπονητές για την υλοποίηση του προγράμματος. Ένας από τους βασικούς όρους ήταν η προηγούμενη εμπειρία με ειδικές ομάδες. Εγώ, μαζί με τον κόουτς Γαζή, είχαμε εργαστεί για αρκετά χρόνια με την Εθνική Κωφών, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιλογή μας. Παράλληλα, αυτό που μας τράβηξε ήταν η ίδια η πρόκληση της εφαρμογής, με ανθρώπους χωρίς προηγούμενη σχέση με το άθλημα, κάτι που έκανε το εγχείρημα ακόμη πιο ενδιαφέρον. Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι το μπάσκετ καθαυτό, αλλά η προσέγγιση των ανθρώπων. Όπως και στην περίπτωση των κωφών, το ουσιαστικό στοιχείο είναι η επικοινωνίας και η ένταξη. Το μπάσκετ λειτουργεί απλώς ως εργαλείο. Δεν υπήρχε προηγούμενη εμπειρία ή βιβλιογραφία που να μας καθοδηγεί, οπότε κινηθήκαμε περισσότερο πειραματικά. Η απουσία δεδομένων, μαζί με την περιέργεια και την ανάγκη για κάτι νέο, μας οδήγησαν σε αυτό το βήμα».

Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που έχει ο κόσμος για την άσκηση σε μεγαλύτερες ηλικίες και πώς έρχεται το συγκεκριμένο πρόγραμμα να την ανατρέψει στην πράξη;
«Επειδή μιλάμε για κάτι πρωτοποριακό, θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχει αναπτυχθεί εξαρχής σε συνεργασία με ιατρικές σχολές και γεροντολόγους, υπάρχει άλλωστε σχετική ειδικότητα, καθώς και με τις γυμναστικές ακαδημίες. Πέρα από αυτό, στην πράξη είδαμε στοιχεία πραγματικά εντυπωσιακά για ανθρώπους αυτής της ηλικίας. Αυτό που μας έκανε όμως τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η προσήλωσή τους. Άνθρωποι 70–80 ετών δείχνουν απίστευτη συγκέντρωση και αφοσίωση στο παιχνίδι, κάτι που δύσκολα μπορεί να το αντιληφθεί κανείς αν δεν το δει από κοντά! Εγώ βρίσκομαι στον χώρο πάνω από 30 χρόνια, έχω δουλέψει από μικρές ηλικίες μέχρι ενήλικες, αλλά αυτή η προσήλωση είναι κάτι μοναδικό. Να βλέπεις, για παράδειγμα, μια γιαγιά να κάνει παρατήρηση σε μια άλλη γιατί δεν εκτελεί σωστά μια άσκηση, είναι πραγματικά εντυπωσιακό! Αναρωτιέμαι συχνά από πού πηγάζει αυτή η στάση. Είναι θέμα χαρακτήρα; Είναι η ίδια η ηλικία που αλλάζει την οπτική; Δεν έχω ξεκάθαρη απάντηση. Αυτό που ξέρω είναι ότι με έχει εντυπωσιάσει βαθιά το πάθος τους να μαθαίνουν, ακόμη και σε αυτή την ηλικία».

Μέσα από την εμπειρία σας, πώς βλέπετε το μπάσκετ να λειτουργεί όχι μόνο ως μορφή άσκησης, αλλά και ως εργαλείο κοινωνικής επαφής και συνοχής για ανθρώπους 60+;
«Θεωρώ ότι το πρόγραμμα είναι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Το γεγονός ότι καταφέραμε να συγκεντρώσουμε 25–30 ανθρώπους αυτής της ηλικίας και να τους διατηρήσουμε για μήνες σε ένα σταθερό πρόγραμμα, με πολύ υψηλή συνέπεια, σχεδόν χωρίς απουσίες, είναι ενδεικτικό της δυναμικής του. Συχνά, ακόμη και εμείς δυσκολευόμασταν να κατανοήσουμε το βαθύ τους κίνητρο. Σε μεγάλο βαθμό, είχε να κάνει με τη χαρά της συμμετοχής και την προσμονή για την επόμενη προπόνηση, όπως μας έλεγαν και οι ίδιοι. Οι περισσότεροι δεν είχαν προηγούμενη σχέση με τον αθλητισμό. Από τους 25–30 συμμετέχοντες, ελάχιστοι είχαν κάποια εμπειρία, κι όμως προσαρμόστηκαν γρήγορα και ενεργά. Πιστεύω ότι καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η δομή των ΚΑΠΗ και των δημοτικών δράσεων, που ενισχύουν την κοινωνική επαφή και τη συμμετοχή. Το πρόγραμμα ξεκίνησε ως μια μορφή κοινωνικοποίησης και σταδιακά μετατράπηκε σε πραγματική δραστηριότητα με συναισθηματικό δέσιμο και ενδιαφέρον. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια κυρία μεγάλης ηλικίας που, μετά από λίγες προπονήσεις, μου είπε ότι είχα κάποτε τον γιο της σε παιδική ομάδα πριν πολλά χρόνια! Μου εξήγησε ότι τότε δεν είχε καμία σχέση με το μπάσκετ και δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα. Σήμερα, όμως, συμμετέχει ενεργά και κάνει πράγματα που, όπως είπε η ίδια, "ούτε να τα φανταστώ δεν μπορούσα". Αυτό δείχνει ξεκάθαρα πόσο μπορεί να αλλάξει η σχέση ενός ανθρώπου με την άσκηση και τη δραστηριότητα, ανεξαρτήτως ηλικίας».

Για ποιον λόγο αξίζει κανείς να βρεθεί στην τελετή λήξης του προγράμματος Walking Basketball 60+ το Σάββατο 9 Μαΐου 2026, στις 11:00, στο κλειστό γυμναστήριο «Π. Νικολαΐδης» στην Ιχθυόσκαλα;
«Ο βασικός λόγος είναι να αντιληφθεί κανείς ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να μπει στο γήπεδο και να περάσει όμορφα. Από την αρχή του προγράμματος, τόσο στα ΚΑΠΗ όσο και στις υπόλοιπες δράσεις, στόχος ήταν η χαρά της συμμετοχής. Μέσα από απλές ασκήσεις και παιχνίδια, οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να κινηθούν, να επικοινωνήσουν και να απολαύσουν τον χρόνο τους στο γήπεδο. Αυτό θέλουμε να αναδείξουμε και προς τα έξω: ότι η άσκηση και το μπάσκετ μπορούν να αποτελέσουν μέσο ευεξίας και κοινωνικής επαφής για ανθρώπους κάθε ηλικίας, προσφέροντας ποιοτικό χρόνο και θετική εμπειρία».